Γεια κι αντίο

ή.... "Μπορώ κι εγώ με το kandoo"


Μου φάνηκε αστείο. Να ξεκινήσω κάτι τώρα που φεύγω.

Ένα θέμα, λοιπόν, είναι ότι φευγω. Πάλι. Νόμιζα πως κάθε φορά θα ήταν και πιο εύκολη, αφού λογικά θα περίμενες την αποχαυνωτική παρέμβαση της συνήθειας. Τελικά, μάλλον κάθε φορά είναι και πιο δύσκολη, αφού κάθε φορά φεύγεις από όλο και περισσότερα μέρη. Ναι, και ανθρώπους, αλλά ας μην γινόμαστε μελό. Εξάλλου αυτοί μπορεί και να σ' αφήσουν πρώτοι.


Ένα άλλο θέμα είναι ότι ξεκινάω blog. Το "γιατί τώρα", το απάντησα. Γιατί μου φάνηκε αστείο - ειρωνία. Το "γιατί" είναι που με απασχολεί.

Δεν ξέρω αν συνηθίζεται ένα νέο blog να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Αλλά είναι που, όταν κάποιος μου πρωτοείπε ότι θα κάνει κάτι τέτοιο, τον ρώτησα "γιατί, τι νόημα έχει αυτό;". Είναι και που από 13 χρονών ήδη αποκύρηξα το ημερολόγιό μου. Για πολύ καιρό πάντως διατήρησα την ψυχρή μου αδιαφορία για τα blogs. Του συγκεκριμένου "πρωτοπόρου" δεν το διάβασα ποτέ (καλά, ίσως και το ότι είναι στα σουηδικά να έπαιξε το ρόλο του...). Των φίλων μου για καιρό δεν με απασχολούσαν. Πάτησα το link που μου έστειλαν αδιάφορα, έριξα μια γρήγορη ματιά και έκανα μήνες να επιστρέψω. Όχι, δεν ήταν λόγω αδιαφορίας προς τους φίλους και τα συναισθήματα τους... λόγω του παραλογισμού που βλέπω στο εγχείρημα ήταν.

Και μετά έγινε το αναπόφευκτο. Μόδα.
Οι φίλοι να συζητούν συχνά τα posts και τα comments τους στα blogs τους και εγώ να μένω έξω από μεγάλη μερίδα των συζητήσεων κατά τις εξόδους. Αποφάσισα να επιστρέψω για να ενημερωθώ. Να δω δηλαδή τι διάλο λέγανε, από περιέργεια και στοιχειώδη σεβασμό προς τα ενδιαφέροντά τους.
Από τη στιγμή που αναφορές σε ένα συγκεκριμένο blog άρχισαν να έρχονται ακόμα και από απρόσμενους συνομιλητές, άρχισα κι εγώ να το διαβαζω πιο τακτικά. Κι ύστερα οι φίλοι μου άρχισαν να συζητάνε και για τα blogs άλλων γνωστών μας...

Ναι λοιπόν, τα blogs έγιναν μόδα και εγώ ακόμα μια φορά προσυλητίστηκα από τη διαφήμιση. Σαν τα παντελόνια-καμπάνα και τα ασύμμετρα σακίδια - αυτά που πάνε στην πλάτη αλλά μόνο στον ένα ώμο... - έτσι και τα blogs: στην αρχή τα καταδίκασα, μετά αδιαφόρησα, μετά τα συνήθισα και τέλος έφτασα να τα ενστερνιστώ. Είμαι ένα ασυνειδήτως fashion victim. Αφού σήμερα βρέθηκα να διαβάζω και posts αγνώστων (ή γνωστών, κρυμμένων πίσω από nicknames και profiles που αδυνατώ να αποκωδικοποιήσω), το επόμενο βήμα ήταν απλά να συνειδητοποιήσω ότι ούτε απόψε θα κοιμόμουν(1), να τριβελλίσω λίγο το μυαλό μου με το ειρωνικόν του πράγματος που ανέφερα στην αρχή και να ΄μαι...

Στο κάτω κάτω, το να κάνεις κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι μόδα είναι το ίδιο βλακεία με το να μήν κάνεις κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι μόδα. Επιπλέον, ο καθένας έχει ένα μικρό αλλά δικαιωματικό όριο ανοχής στα ίδια του τα ελαττώματα: τέλειοι δεν θα γίνουμε ποτέ κι εξάλλου οι περισσότεροι είναι ακόμα πιο σκατά από εμάς(2), ας απολαύσουμε κι εμείς κάποιες μικρές μας αμαρτίες. Συνεπώς δεν χρειάζομαι άλλη δικαιολογία, παρά μόνο ότι κι εγώ μπορώ, κι εγώ είμαι ψώνιο... Το αν έχει πλάκα θα το ανακαλύψω στην συνέχεια.

Υ.Γ. (1)Έχω πολλές μέρες που δεν κοιμάμαι. Δεν ξέρω γιατί, ίσως έχει να κάνει με τη καταναγκαστική φυγή, θέμα που δεν θέλω να αγγίξω. Η διαφορά απόψε ήταν ότι δεν ήθελα καν να προσπαθήσω.
(2)Ίσως τελικά το θέμα είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου τόσα ελαττώματα όσα σε παίρνει για να μη γίνεις τα ίδια σκατά με τη μάζα... Αν και νομίζω πως θα μετανοιώσω αυτό το σχόλιο.




Το post αυτό γράφτηκε αρχικά τη νύχτα της 30 Αυγούστου, εξ ου τα περί φυγής.