Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τ' αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο.
Ξέρω, στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια,
νιώθω να σφίγγουν τη ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο...
Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω.
Δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω.
Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς, δεν ξέρω.
Μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω
και να σου πω "σήκω, μαζί μου θα σε πάρω".
Δεν ξέρω ποιον παλέυω να νικήσω.
Φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω τη ζωή μου.
Νιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω,
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω,
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου.
Βγαίνω στον δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω:
να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου,
να μην φοβάσαι, η ζωή είναι μπροστά σου...
Πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω...
Δεν ξέρω ποιον παλέυω να νικήσω.
Φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω τη ζωή μου.
Νιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω,
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω,
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου