ΛΕΞΕΙΣ

Λέξεις, λέξεις, λέξεις.

Νύχτωσε πάλι.
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα, τι απέγινε;
Τραγούδησε ο ουρανός το τρυφερό τραγούδι του;
Για ποιον;
Πού ήμουν εγώ;

Λέξεις, λέξεις, λέξεις.

Ικέτευες κι εκλιπαρούσες για ένα βηματάκι,
την ώρα που χιλιόμετρα μπορούσες να διανύσεις.
Γύρω σου οι πάγοι λιώνανε
                              ποτάμια ορμητικά γεννιόνταν
και συ σαν βράχος έστεκες κι αφουγκραζόσουν
Λέξεις

Νύχτωσε πάλι.
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα, τι απέγινε;

(Γιάννης Αγγελάκας, Λέξεις)

Every night is a different kind of goodbye.

You paint me blue, I throw myself into the sea.
I leave my heart out for you to steal.
You tiptoe around it to pick up your keys.


I hush. I hush again. I still hush.

Αγρύπνια

... της κόλασης κήτος, είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο
που 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.

Σαν να έχω πιει τέσσερις καφέδες απανωτά. Το στομάχι μου παίζει βιολί και το νευρικό μου σύστημα χορεύει όχι απαραίτητα στον ίδιο ρυθμό. Όσοι με ξέρουν έστω και λίγο καταλαβαίνουν πως η μόνη πιθανότητα να είμαι ξύπνια τέτοια ώρα είναι να μην έχω κοιμηθεί ακόμα. Αλλά όχι ότι είχα στο νου μου τον Θανάση. Πιο πολύ τον Γιάννη:

Ξημερώνει. Πού να κρυφτώ; Μα δεν αντέχω, δεν αντέχω, δεν αντέχω τόσο φως.

Μετράω τις ώρες και μού βγαίνουν πάντα δύο. Άλλες δύο. Λίγες για να τις κοιμηθείς, πολλές για να τις σκοτώσεις.



(Μάλλον θα τις περάσω διερωτώμενη ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν όλα αυτά.)

... and mayhem

Η ψυχή, λένε, είναι από νερό.
Κι αν η δική μου έπεσε στο ποτάμι, πώς θα την βρω;


Μερικές φορές δεν υπάρχουν λόγια. Δεν υπάρχουν καν στίχοι. Όπως όταν στέκεσαι και κοιτάς μακρυά την χώρα των ερωτευμένων. Όπως όταν ανοίγεις την χούφτα να αποθέσεις την ψυχή σου κι αυτή πέφτει στο κενό. Ύστερα γράφεις ποιήματα, υπογραμμίζεις πως το κενό έχει χρώμα όμορφο και δεν πονά. Κι αν ήταν απόλυτο, ίσως εκεί να βρισκόταν στ' αλήθεια η αρμονία.

Έχει όμως ακόμα οσμές - μια υποψία μονάχα-, από τις οποίες είναι φτιαγμένες οι αναμνήσεις...

Εγώ, ο Βρούτος

Καίσαρα!
Ερυθρός μανδύας στις πλάτες σου
υφασμένος από τσουκνίδες.

Καίσαρα!
Δόξας στεφάνι στην κόμη σου
πλασμένο από μολύβι.


Καίσαρα!
Θάλασσα ενοχή μέσα σου
και πνίγεσαι.
Κι εγώ, τέκνον Βρούτος,
δεν άπλωσα το χέρι να σε σώσω.
Μα πώς, ω Καίσαρ;
Δεν βλέπεις πως πνίγομαι μαζί σου;


(Ο Βρούτος κρύφτηκε στη σκιά και περίμενε τον κακό του δαίμονα. Πέρασαν 2053 ή 14 χρόνια. Δεν θυμάμαι. Ένας νέος Καίσαρας ήρθε επιτέλους.
- Θα με δεις στους Φιλίππους.
- Όπως πάντα... )

So thank you for the roses - for the roses - for the roses

My hands smell of roses.
Candy-sweet and sparkling white.
A childhood tune I whistle in loops,
I love a prince and he will die.

Trying to spot the thin lines.
Bells cling-a-ling-a-ling
- this strange piano -
my hands smell of roses
but melodies elope.

Καταχώρηση ημερολογίου - 6 / 1 / 2009

Ένα φιλί που γεύτηκα
στου σκοταδιού τη φύρα
μπορεί να το ονειρεύτηκα
μπορεί και να το πήρα.

Για μέρες το 'χα πάνω μου,
στα χείλη τυλιγμένο.
Της μέθης ήταν πρόσφορο
και βάσανο κρυμμένο.

Της ζάλης τα φτηνά φιλιά
στην άκρη θα τα αφήσω
κι ένα φιλί αμέθυστο
θα 'ρθω να σου ζητήσω.

(Θανάσης Παπακωνσταντίνου (Μελίνα Κανά), Φιλί αμέθυστο)

Καταχώρηση ημερολογίου - 2 & 3 / 1 / 2009

Jesus Christ been here and gone
What a painful place to leave
With frost on the limbs of a cherry tree
This cold, cold wind is buryin' me
Swing pendulum, swing slow
Got no place to call my own
Oh my Lord don't you bother me
I'm as tired as a man can be
I'm as tired as a man can be

(Mark Lanegan, Pendulum)

...

I know someday you'll have a beautiful life,
I know you'll be a star...
in somebody else's sky
but why
why
why can't it be mine?

(Pearl Jam, Black)

(κι εσύ γέλασες.)