Καίσαρα!
Ερυθρός μανδύας στις πλάτες σου
υφασμένος από τσουκνίδες.
Καίσαρα!
Δόξας στεφάνι στην κόμη σου
πλασμένο από μολύβι.
Καίσαρα!
Θάλασσα ενοχή μέσα σου
και πνίγεσαι.
Κι εγώ, τέκνον Βρούτος,
δεν άπλωσα το χέρι να σε σώσω.
Μα πώς, ω Καίσαρ;
Δεν βλέπεις πως πνίγομαι μαζί σου;
(Ο Βρούτος κρύφτηκε στη σκιά και περίμενε τον κακό του δαίμονα. Πέρασαν 2053 ή 14 χρόνια. Δεν θυμάμαι. Ένας νέος Καίσαρας ήρθε επιτέλους.
- Θα με δεις στους Φιλίππους.
- Όπως πάντα... )
