... της κόλασης κήτος, είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο
που 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.
Σαν να έχω πιει τέσσερις καφέδες απανωτά. Το στομάχι μου παίζει βιολί και το νευρικό μου σύστημα χορεύει όχι απαραίτητα στον ίδιο ρυθμό. Όσοι με ξέρουν έστω και λίγο καταλαβαίνουν πως η μόνη πιθανότητα να είμαι ξύπνια τέτοια ώρα είναι να μην έχω κοιμηθεί ακόμα. Αλλά όχι ότι είχα στο νου μου τον Θανάση. Πιο πολύ τον Γιάννη:
Ξημερώνει. Πού να κρυφτώ; Μα δεν αντέχω, δεν αντέχω, δεν αντέχω τόσο φως.
Μετράω τις ώρες και μού βγαίνουν πάντα δύο. Άλλες δύο. Λίγες για να τις κοιμηθείς, πολλές για να τις σκοτώσεις.
(Μάλλον θα τις περάσω διερωτώμενη ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν όλα αυτά.)
