Στα εκατομμύρια χρόνια σου
Στ’ απέραντα σύμπαντά σου
Στους θεούς και τους μάγους σου
Στις κοσμογονίες και τους αστροθανάτους σου
Στα ταξίδια που κάνουν οι κομήτες σου
Στην ατάραχη αιωνιότητα των πάγων σου
Στ’ αμέτρητα τα πλήθη των ήλιων σου ανάμεσα,
Κόσμε,
Μια γωνιά
Σε κάποια Γη
Για μια φευγαλέα ζωή,
Τούτα τα μικρόβια
Που βαφτίστηκαν άνθρωποι
Ονειρεύτηκαν
Κι αμέσως συνθλίφτηκαν
