Χρυσή κλωστή δεμένη...

Θα σού 'χουν πει την ιστορία για τις αόρατες χρυσές κλωστές, που δένουν τις καρδιές μεταξύ τους. Κείνες που τεντώνονται κάθε που ένας αγαπημένος φεύγει μακριά σου, που τραβάνε, τραβάνε μαζί και την καρδιά σου να την ξεριζώσουν. Και καμιά φορά λένε πως γίνεται. Πως ξεριζώνεται και φεύγει, σέρνεται πίσω από τον αγαπημένο που ξεμακραίνει, δεμένη μαζί του για πάντα με το αόρατο νήμα.

Καρδιά δεν μου 'χε απομείνει, από τότε. Μονάχα μια τρύπα στο στήθος. Πού βρήκες και γατζώθηκες;

"Δικές σου οι κλωστές, δικό σου και το ψαλίδι", είπε αυτός που δεν είχε χάσει ποτέ κανέναν εκτός από τον εαυτό του.

"Αγάπα τα νήματά σου. Αυτά σε ορίζουν" είπε ο μαριονετίστας.

Μα αυτός ο θάνατος μοιάζει τόσο με πόνο. Πάλι στέκομαι. Μένω ακίνητη, για να μην αλλάξει ο κόσμος. Πάλι σιωπώ. Φοβάμαι μην οι λέξεις αλλοιώσουν το θόρυβο. Πες μου, αν πιάσω την κλωστή που με τραβάει, αν την τραβήξω, τι θα φέρω πίσω;  Εσένα; Μια καρδιά κουρελιασμένη; Ή μόνο μια χρυσή κλωστή σπασμένη;