For getting my hopes up high

Δεν έφυγες.

Απλά δεν ήρθες.

Η άνοιξη ήρθε πάλι χωρίς εσένα,

κάποιος αναστήθηκε αύριο,

οι πολλοί δεν πέθαναν σήμερα,

η ζωή συνεχίστηκε.

Μα εσύ ποτέ δεν ήρθες.

Δεν ξέρω γιατί σε περίμενα.

Χρυσή κλωστή δεμένη...

Θα σού 'χουν πει την ιστορία για τις αόρατες χρυσές κλωστές, που δένουν τις καρδιές μεταξύ τους. Κείνες που τεντώνονται κάθε που ένας αγαπημένος φεύγει μακριά σου, που τραβάνε, τραβάνε μαζί και την καρδιά σου να την ξεριζώσουν. Και καμιά φορά λένε πως γίνεται. Πως ξεριζώνεται και φεύγει, σέρνεται πίσω από τον αγαπημένο που ξεμακραίνει, δεμένη μαζί του για πάντα με το αόρατο νήμα.

Καρδιά δεν μου 'χε απομείνει, από τότε. Μονάχα μια τρύπα στο στήθος. Πού βρήκες και γατζώθηκες;

"Δικές σου οι κλωστές, δικό σου και το ψαλίδι", είπε αυτός που δεν είχε χάσει ποτέ κανέναν εκτός από τον εαυτό του.

"Αγάπα τα νήματά σου. Αυτά σε ορίζουν" είπε ο μαριονετίστας.

Μα αυτός ο θάνατος μοιάζει τόσο με πόνο. Πάλι στέκομαι. Μένω ακίνητη, για να μην αλλάξει ο κόσμος. Πάλι σιωπώ. Φοβάμαι μην οι λέξεις αλλοιώσουν το θόρυβο. Πες μου, αν πιάσω την κλωστή που με τραβάει, αν την τραβήξω, τι θα φέρω πίσω;  Εσένα; Μια καρδιά κουρελιασμένη; Ή μόνο μια χρυσή κλωστή σπασμένη;

You stupid girl

You'd think she would have learned by now,
with her thirty seven springs
and her seventeen scars,
her thirty seven winters
that snowed her hair,
and seventeen falls
that put rain in her eyes,
you'd think she would have learned by now,
not to mistake lovers for summers.

Καταχώρηση ημερολογίου 18/9/2016

Γείρε δίπλα μου.
Μόνο αυτό χρειάζομαι,

ένα κορμί να του φορέσω 

τα πρόσωπα των φαντασμάτων μου.

Σε τούτο το νησί, εδώ και χρόνια,
μόνο Χειμώνας έρχεται, κι Αλκυονίδες...
Το ήξερα νομίζω,
πως απ' αλλού την έφερες τη μυρωδιά
της Άνοιξης.

Δεν έχω ανθισμένες κερασιές.
Δεν έχω κέντρο. Μόνο ακτές μού απόμειναν,
μόνο άγονες γραμμές.

The night ain't filled with gentle things...

Was your shadow on fire on the night you burned 

and the ashes all filled with the lessons you learned? 

Διαστάσεις

Στα εκατομμύρια χρόνια σου

Στ’ απέραντα σύμπαντά σου

Στους θεούς και τους μάγους σου

Στις κοσμογονίες και τους αστροθανάτους σου

Στα ταξίδια που κάνουν οι κομήτες σου

Στην ατάραχη αιωνιότητα των πάγων σου

Στ’ αμέτρητα τα πλήθη των ήλιων σου ανάμεσα,

Κόσμε,

Μια γωνιά

Σε κάποια Γη

Για μια φευγαλέα ζωή,

Τούτα τα μικρόβια

Που βαφτίστηκαν άνθρωποι

Ονειρεύτηκαν

Κι αμέσως συνθλίφτηκαν

Αύγουστος ήτανε

Δεν είμαι καμιά.
Δεν έχω όνομα.
Μόνο εκφάνσεις με κωδικούς αναφοράς.

Και για ποιον είναι αυτό το δάκρυ;

Εδώ και χρόνια, κανέναν δεν γνωρίζω.
Κι έχω πια μάθει πως δεν μπορείς να είσαι ερωτευμένος
με το τραγούδι των σκύλων,
με μάτια από σελιλόιντ,
με λάσπες που
τις φύσηξε κάποιο αεράκι
κι είπαν πως έχουνε ψυχή.